To celebrate our 20th anniversary with our fans, we made a special BEST OF album. 'The Best of Hooverphonic' compiles no less than 32 hits and our brand new single YOU.

Album ‘The Best Of Hooverphonic’ is available now

EPK in Wonderland

Alex and Raymond talk about the eclecticism of the new album ‘In Wonderland’ in the new EPK. You’ll see the original vocalists of our current singles live on stage. Emilie Satt performs Badaboum while Janie Price sings I Like The Way I Dance. Watch the EPK here:

New song & video: I Like The Way I Dance

We’re proud to release a new song & video from our upcoming album today!
 ‘I like the way I dance’ features London based Janie Price aka Bird on lead vocal, also starring in the video.


I’m painting roses
Heavy rain
Colours run
You call my name
I can’t hear you
Way up high
Twinkle twinkle
Stars don’t cry
I will be heard
I will be seen
When I am queen
And what I’ve heard

And what I’ve seen
Will all make sense
When I am queen
Mirror mirror
On my wall
Tell me how
And when to call
The looking glass
That shows no pain
In Wonderland
We’re all the same


I can’t wake a world
That only wants to sleep
And I can’t change a heart
That doesn’t want to beat
Voice whispers that I don’t fit
Walking down the street
Learning lines to protect myself
The story’s incomplete
Well it’s over
When it’s over
I’m not sober

And I don’t care
I like the way I dance when I’m
A broken record’s playing
Is all you seem to want to be
I watch you walk in circles
Love, hate, sleep and press repeat
My life is elemental
Need the earth, wind and sea
I’m counting numbers
Look for synchronicity


Badaboum hey ho t’es tombée sur un salaud
Patatras eh ah c’est sûrement celui de trop
Baby, don’t you know
You’ve got to suck it up and let him go
He calls you baby, but can’t you see
You’re gonna wind up in a mess like me
No you don’t understand, he’s an innocent man
Nothing to do with your sinister plan
He’s under my thumb
Now you know that’s a lie

He won’t be happy ‘til he makes you cry
Baby, don’t you know
It really hurts to see you suffer so
He calls you baby but can’t you see
You’re only living in a fantasy
No you misunderstood when I said he was good
I simply meant he does me like you never could
When I’m under his thumb and he’s making me…
Baby, if that’s the way you feel it’s best that I go


Try a little mushroom pie
Buy a little piece of sky
Now I’m gonna show you how
Miaow, says the purple cow
You can drink ten cups of coffee but
it don’t taste quite the same
Absinthe and moonshine in comparison
are pretty lame
Oh it’s hip to be a cocaine kid
I’d rather kick it with the cocaine kids

Fly through the mushroom sky
Buy a little piece of that pie
Sounds like it left the ground
‘Till your head spins round
The writers of this material in no way encourage
or condone the use of illicit substances
If you choose to indulge in illegal recreational
activities, you do so at the risk of prosecution
So why not sit back, relax and have a nice cup
of tea and a biscuit, okay…?


A growing forest is not as noisy
As a single falling tree
Scary episodes don’t tell us what
The whole story’s gonna be
As the achy bruises disappear
You’ll be that one scar reminding me
How my vision got troubled

How because of you
I couldn’t see clearly
I crossed the desert, a devastated land
Still got blinded by one grain of sand
But losing sight has strengthened my senses
Now I know I need nobody’s hand


Although we both know we belong
to a different world
Although we both know it’s not wrong to differ
It takes so much more than a guess to know
Although we don’t always share the same thoughts
it wasn’t always the same battle we fought
It takes way more then believe to know
We can hurt each other with loads of love
We can love each other with loads of hurt

It’s a thin line to make it work
My armour is tough to penetrate
And though you don’t always succeed
you keep the faith
Grab my hand, it’s getting late
And though you are not always sure of yourself
Insecure thoughts can be such a hell
But you found a way to break the spell


Honey I’m a hider
I never ever show my hell
You know I’m not a fighter
Keep my gun pointing at myself
I’ve been thinking real hard now
‘Bout all that you had to say
It got real black and nasty
I want to feel elastic
I close my eyes
Put the music real loud
It’s the only way I know
To ride this storm out

You can cry until the break of dawn
Keep screaming ’til your pretty voice is gone
I’m hiding in a song
Will we ever go back?
Back to heaven’s gate
Where one and all are dead right
Never carry their own weight
I’ve been thinking real hard now
‘Bout all that you had to say
I claim to be elastic
Snap… Nasty


Praise be to the working man
I used to be a scientist working in a lab
Creating all my viruses, creating them real fast
67 Nobel prizes, really in my prime
Until one day my rats they said:
Hey boy you’ve got time
I’ve got time
I’m fed up with these rats
I’m starting up a movement with a bunch of killer cats
He’s got time
He’s out every night
Starting out with drinking and always ending up in fights
No lazy days were ever meant for me

Buddha, Buddha, Buddha, Buddha
Buddha, Buddha, Buddha, Buddha
I’ve got time
You’ve got time
And so I went to Asia
And so I went and ran
Hiding from the notorious law and looking for some sun
I was chasing that old dragon
Got hooked on Chinese wine
Greyhound was my middle name
And in Chao-Min I did time
And boy, there I really had some time


Don’t be late for me
I won’t wait you see
Got to be quick
I’m too impatient I admit
So don’t be late for me
I don’t like it you see
Don’t blame the past
If this thing is meant to last
I don’t know why you think you can touch
When you talk too much and you’re making a fuss
Stop right there there’s a woman in here
Didn’t mama ever make it clear?

And so you talk in a hideous way
You think you’re smart but that won’t make me stay
You can’t believe that I’m turning you down
Think you’re gods gift but I think you’re a clown
Don’t be too early
No girl likes that, see
Don’t look for words
If you wake up with the birds
Don’t be too early
I don’t like that you see
I’m not very nice
When the sleep is in my eyes


We’re moving faster than you think
So don’t blink
And miss it go by
I know the change will do us good
It’s what they all say
But don’t they look grey?
At least we have the luxury
To retrace our steps

Can’t we find something to accept?
I know, that you won’t let it show
We’re moving slower than you think
We won’t sink
If you stay by my side
What’s strange to them is real to us
They make a fuss
For no reason at all


(A.Callier / J. Price)
Published by EMI Music Publishing /
Copyright Control
Recorded at Pop Fiction Studio, London /
Pink Flamingo, Belgium / Motormusic, Belgium
Bird: lead vocal & cello solo
Alex Callier: programming
Arnout Hellofs: drums
Belgian Session Orchestra: strings &
french horns


(A. Callier / L. Chiaravalli / J. Price)
Published by EMI Music Publishing /
Music Union srl / Copyright Control
Recorded at Marfy Stent, Italy /
Pink Flamingo, Belgium
Bird: lead vocal & backing vocals
Alex Callier: bass & percussion
Luca Chiaravalli: acoustic guitar & piano
Arnout Hellofs: drums


(A. Callier / E. Satt / N. Thomas)
Published by EMI Music Publishing / Copyright Control
Recorded at location in Kristiansand, Norway /
Pink Flamingo, Belgium / Motormusic, Belgium
Emilie Satt (courtesy of Madame Monsieur) &
Litlo Tinz: lead vocals
Alex Callier: bass, programming & backing vocals
Raymond Geerts: guitar
Arnout Hellofs: drums
Belgian Session Orchestra: strings & french horns
Fabio Barnaba: additional strings programming


(A. Callier / E. Satt / N. Thomas)
Published by EMI Music Publishing / Copyright Control
Recorded at location in Kristiansand, Norway /
Pink Flamingo, Belgium
Emilie Satt (courtesy of Madame Monsieur): lead vocal
Litlo Tinz: lead vocal, bass & guitars
Alex Callier: keyboards & backing vocals
Arnout Hellofs: drums


(A. Callier / C. Jérôme)
Published by EMI Music Publishing /
Copyright Control
Recorded at Pink Flamingo, Belgium /
Motormusic, Belgium
Christa Jérôme: lead vocal
Alex Callier: bass & synths
David Poltrock: piano, rhodes & harpsichord
Arnout Hellofs: drums
Belgian Session Orchestra: strings


(A. Callier / C. Jérôme)
Published by EMI Music Publishing /
Copyright Control
Recorded at Pink Flamingo, Belgium /
Motormusic, Belgium
Christa Jérôme: lead vocal
Alex Callier: bass & programming
Raymond Geerts: guitars
David Poltrock: piano
Arnout Hellofs: drums
Belgian Session Orchestra: strings


(T. Bomhof / A. Callier / L. Chiaravalli )
Published by Kubi Music Publishing /
EMI Music Publishing / Music Union srl
Recorded at Marfy Stent, Italy / Pink Flamingo,
Belgium / Motormusic, Belgium
Tjeerd Bomhof: lead vocal & backing vocals
Alex Callier: bass, electric guitar & backing vocals
Luca Chiaravalli: acoustic guitar & piano
Arnout Hellofs: drums
Belgian Session Orchestra: strings


(T. Bomhof / A. Callier / O.F. Wichers)
Published by Kubi Music Publishing /
EMI Music Publishing / Copyright Control
Recorded at Pink Flamingo, Belgium /
Motormusic, Belgium
Tjeerd Bomhof: lead vocal & backing vocals
O.F. Wichers: backing vocals
Alex Callier: keyboards, programming & backing vocals
Arnout Hellofs: drums
Belgian Session Orchestra: strings


(A. Callier / F. Howard)
Published by EMI Music Publishing
Recorded at Pink Flamingo, Belgium /
Motormusic, Belgium
Felix Howard: all vocals & guitars
Alex Callier: bass
Arnout Hellofs: drums
Belgian Session Orchestra: strings


(A. Callier / F. Howard)
Published by EMI Music Publishing
Recorded at Pink Flamingo, Belgium /
Motormusic, Belgium
Felix Howard: lead vocal, backing vocal, bass & guitars
Alex Callier: 12 string electric guitar & backing vocal
Arnout Hellofs: drums
Belgian Session Orchestra: strings
Orchestral arrangements by Alex Callier
Orchestrated and conducted by Cédric Murrath
Orchestra contracted by Birger Embrechts
Orchestra recorded at Motormusic, Belgium
by Thomas De Pauw, assisted by Steve Declerq
Belgian Session Orchestra are:
Violins: Pedro Pozos / Frank Steijns / Stefan Claeys /
David Peijenborgh / Wim Ilsen / Jan Bercu / Farchod
Yuldashev / Pieter De Colvenaer / Jasper Van
Rosmalen / Christophe Pochet / Jasper De Colvenaer /
Karel Ingelaere / David Van Ransbeek
Violas: Jeroen Robbrecht / Mario Palacios /
Sander Geerts / Mattijs Roelen / Marc Claes
Cellos: Hans Van Daele / Reinhardt Vanderschaeghe /
Michiel Dutre / Robrecht Kessels
French horns: Simon Haspeslagh / Hans Verhulst /
Quinten De Gelean / Quinten Van Houtven
Recorded and produced by Alex Callier
Mixed by Alex Callier at Pink Flamingo, Belgium
Mastered by Frederik Dejongh at Jerboa Mastering,
Design & innersleeve photography by Power & Glory
Cover photography by Griet Maes
Legal advice by Peter Marx
Management by Ann Bosmans at Music & Lemon Pie,
[email protected]

Coinciding with the twentieth anniversary of the band, Hooverphonic’s ninth studio album In Wonderland offers a collection of singles sung by several vocalists.

Twenty years already… Since 1995, the Belgian band has never ceased to make cinematic pop music that some still insist on calling trip-hop although Alex Callier, the group’s creative mastermind, prefers the term retro futurism. After listening to the band’s latest opus, no doubt that this word will stick.

Throughout its two decades’ existence, Hooverphonic has acquired a legendary status in its motherland. Indeed, the hit-making band is nothing less than a cherished national cultural institution in Belgium. The recent success of funky Badaboum, to which sensuous French singer Emilie Satt (Madame Monsieur) lends her voice, contributes to this reputation.

The band spins around the creative heart of the group: bass player and producer Alex Callier and guitarist Raymond Geerts. Over the past twenty years, Hooverphonic was joined by ever-changing line-up of vocalists including Liesje Sadonius, Kyoko Baertsoen, Esther Lybeert, Geike Arnaert and Noémie Wolfs.  

Alex enthuses: “Until now, we always made an album for a Cinderella. We were always trying to find the right slipper for the right princess – the right song for the right voice. So we decided to turn the rational around and to look at a wide variety of slippers”. Thence the male and female voices on the album. Alex continues: “Sometimes you write songs that aren’t right for a woman, so this time we thought: why not use a man?”

"Hooverphonic has always been an album band," says Alex. "Our albums were made as the soundtracks for non-existent movies. Each one had its very own atmosphere, sometimes dark and psychedelic, sometimes glamorous and playful. Some had a sixties Audrey Hepburn film vibe, whilst others were reminiscent of James Bond flicks. In Wonderland is completely different.”

“We’re sixties fanatics. Back then, singles were more popular than albums. Then came The Beatles’ 1966 Revolver, which drastically changed the game and became the first concept album, not just a collection of singles. In the era of Spotify, Deezer and Apple Music, we’ve gone back to square one and once again, singles are more important than albums. In Wonderland was conceived as a collection of five singles, with as many universes and flavours, with an A side and a flip B side.”

“In the sixties, A-sides were more marketable whereas B-sides were more abstract, more audacious. In terms of popularity, the B-side sometimes even surpassed the A-Side. That’s the concept we played with on In Wonderland because sometimes, you don’t go to the airwaves with the A-Side.”    

Who are the voices on the album? London-born singer/cellist Janie Price AKA Bird provides the vocals on title track In Wonderland and I Like The Way I dance; singer songwriter Felix Howard sings God's Gift / Moving, whilst Litlo Tinz accompanies aforementioned Parisian Emilie Satt on Badaboum / Cocaine Kids. Belgian Haitian Christa Jérôme (Marc Moulin, Starflam) sings Deep Forest / Thin Line while Amsterdam based Tjeerd Bomhof, who contributes to renowned Voicst, Dazzled Kid and recently Dazzled Sticks, sings Hiding In A Song / Praise Be.

“It’s a true European amalgamation!” Laughs Alex. “The songs were recorded in different locations, including a small Norwegian island, a town near Milan, a London living room and our Belgian studio. All these tracks are collaborations and the singers all co-wrote their tunes, which are all drastically different. Partnerships broaden your horizons; they keep you fresh and on your toes whilst allowing you to evolve. Standing still is like going backwards. Interbreeding with other artists will draw you out of your comfort zone”.

Example: “Badaboum bursts with soul influences, a style Hooverphonic had never broached. In Belgium, Badaboum is proving hugely successful, although listeners don’t immediately realize who’s behind the hit! We have Litlo Tinz to thank for these influences. Tjeerd systematically injects a groove in his tracks whilst Christa delivers a hybrid, warm, delicate yet dark sound. Similarly, when Felix Howard picks up a bass guitar, the sounds are instantly much groovier than those that I’ll come up with. Overall, In Wonderland is a much groovier piece than past albums.

Alex: “I’m a retro-futurist. I love to combine the past with today’s high-tech. That’s what fascinates me. I think that Badaboum is a mixture between a disco track and a Hitchcock soundtrack, a bizarre clash between a dance beat and melancholy strings”.

Hooverphonic’s orchestral approach hasn’t changed one iota. Ever since Alex Callier first came across Serge Gainsbourg’s Manon in his father’s record collection, strings have never ceased to tug at his heart. “Everything completely changed for me that day” (…) “David Bowie’s string arrangements in his early days also deeply influenced me”.

Strings are the red thread of Hooverphonic’s work and can be found in early tracks Mad About You and Eden, The Night Before and Anger Never Dies and now Badaboum. This goes to explain why Hooverphonic need a 17-person band when playing live! “It’s very dramatic and emotional to see a typical pop band on stage with 10 strings! Strings can make a grown boy cry and will give you goose bumps”. On In Wonderland, nine songs out of ten have strings.

Hooverphonic viert haar twintigjarig bestaan met een ijzersterk nieuw, negende studioalbum. Getiteld In Wonderland. Een collectie singles, nu eens met meerdere vocalisten.

Hooverphonic bestaat twintig jaar. Sinds 1995 maakt de Belgische groep filmische popmuziek, die door sommigen nog altijd hardnekkig triphop wordt genoemd. Creatief brein Alex Callier spreekt liever van retrofuturisme. Gelijk heeft hij. De omschrijving dekt de lading veel beter. Wie het eclectische In Wonderland beluistert zal het onmiddellijk beamen.

In de twee decennia van haar bestaan verwerft Hooverphonic zich een legendarische status in eigen land. In België is de groep niet alleen een gekoesterd muzikaal instituut, maar ook al twintig jaar een ware hitmachine. Het succes van hun recente single, het funky Badaboum, met een opwindende, sensuele glansrol voor de Franse zangeres Emilie Satt (cfr. Madame Monsieur, Oxmo Puccino, Benjamin Siksou…) is hiervan het zoveelste bewijs.

Als vanouds vormen bassist/programmeur Alex Callier en gitarist Raymond Geerts de creatieve kern van de groep. In de voorgaande twintig jaar wordt Hooverphonic steeds gecompleteerd door een vaste gastvocaliste. Liesje Sadonius, Kyoko Baertsoen, Esther Lybeert, Geike Arnaert .. ze kwamen en gingen. Wanneer tenslotte in 2015 een eind komt aan de samenwerking met Noémie Wolfs, besluiten Alex Callier en Raymond Geerts bij het maken van In Wonderland tot een andere aanpak.

Alex, een en al enthousiasme en creatieve energie: ‘Tot dusverre hadden we per album altijd een Assepoester. We moesten altijd op zoek naar het juiste muiltje, de juiste song voor die stem. Nu dachten we: laten we het ditmaal omkeren en bij verschillende muiltjes een andere Assepoester zoeken.’ Hun zoektocht levert ditmaal niet alleen vrouwelijke, maar ook een aantal mannelijke zangstemmen op. Alex: ‘Soms schrijf je nummers die gewoon niet gaan met een vrouw. Sowieso al qua toonhoogte. Ditmaal hadden wij zoiets van: ‘Oké, waarom dan niet eens met een man?’

‘Hooverphonic is altijd een typische albumband geweest’, aldus Alex . ‘Onze albums hiervoor waren eigenlijk soundtracks bij niet-bestaande films. Ze hadden elk een hele eigen sfeer. Soms donker en psychedelisch, dan weer glamourvol en speels. De ene keer meer in de richting van jaren zestig film met Audrey Hepburn, de andere meer in de richting van een James Bond film. Die album-als-geheel-benadering hebben we dit keer laten varen.’

‘We zijn natuurlijk ook ongelofelijke sixties-fanaten. In de jaren zestig waren de singles populairder dan albums. Tot aan Revolver (1966) waren de albums van The Beatles steeds een collectie singles. In de huidige tijd van Spotify, Apple Music en Deezer zijn we helemaal terug bij af. Singles zijn inmiddels weer belangrijker dan albums. Zo ontstond het idee achter In Wonderland. We wilden een album maken als een bundeling van vijf singles. Vijf universa, met elk hun eigen kruiding. Elk met een eigen stem en een A- en B-kant. ’

Legt uit: ‘In de sixties was de A-kant in de regel iets toegankelijker en de B-kant wat abstracter en gedurfder. Sommige B-kantjes overvleugelden destijds de A-kant qua populariteit. Met deze thematiek gaan wij op In Wonderland vrij speels om. Soms is de A-kant niet per se het nummer waarmee we naar de radio zullen gaan.’

Wie zijn dan de verschillende vocalisten die het album van elk hun eigen ‘kruiding’ voorzien? Drie van hen komen uit Londen. Zangeres/ celliste Janie Price, artiestennaam Bird, neemt de zang voor haar rekening van In Wonderland/ I Like The Way I Dance. Singer-songwriter Felix Howard zingt God’s Gift/ Moving. Ook Neil Thomas is een singer-songwriter, artiestennaam Litlo Tinz. Hij brengt samen met de eerder genoemde Française Emilie Satt Badaboum/ Cocaine Kids.

Belgische en Nederlandse inbreng is er eveneens. Christa Jérôme (cfr. Marc Moulin, Starflam), half Haïtiaans trouwens, vertegenwoordigt onze zuiderburen in Deep Forest/ Thin Line en Tjeerd Bomhof, alom bekend van Voicst, Dazzled Kid en onlangs nog Dazzled Sticks, zingt Hiding In A Song/ Praise Be. Lucky Fonz III staat hem bij als background singer.

‘Het is een echt Europees amalgaan’, lacht Alex. ‘De liedjes zijn op verschillende locaties ingezongen. Een eilandje in Noorwegen, een stadje nabij Milaan, een huiskamer in Londen en onze eigen studio in België. Alle nummers zijn collaboraties. Degenen die zingen hebben allemaal aan hun tracks meegeschreven. Daarom hebben de nummers ook net een andere flavour en insteek. Collaboraties verbreden je horizon. Samenwerken houdt je fris en laat je evolueren. Want: stilstaan is achteruitgaan. Zo’n kruisbestuiving met andere artiesten voert je buiten je comfortzone.’

Voorbeeld? ‘Badaboum, een nummer met soulinvloeden! Hooverphonic en soul, dat hadden we nooit gedaan! In België is Badaboum een gigantische hit, maar aanvankelijk hadden veel mensen niet door dat wij het waren. Die funky disco-invloeden komen van Litlo Tinz. Tjeerd heeft altijd de neiging om groove in zijn nummers te doen, Christa beschikt over een heel hybride geluid, warm, frêle en zwart tegelijk, en wanneer Felix Howard bij mij in de studio de bas oppakt, begint hij toch meteen groovier te bassen dan ik zelf ooit zal doen. Over het algemeen is In Wonderland een groovier album dan ons eerdere werk.’

Alex: ‘Ik ben dus een retrofuturist. Ik hou van het verleden aangevuld met de hightech van nu. De combinatie van die twee vind ik boeiend. Badaboum is voor mij is een kruising van een disconummer en de soundtrack van een Hitchcockfilm. Een bizarre, maar zeer werkzame clash tussen een dansbeat en de melancholie van strijkers.’

Onveranderd bij Hooverphonic is de orkestrale aanpak. Sinds Alex Callier op zijn zestiende - hopeloos verliefd op een meisje genaamd Manon (‘een half Nederlandse trouwens’) - in de platenkast van zijn vader het fraai georkestreerd gelijknamige nummer Manon van Serge Gainsbourg ontdekte, is hij in de ban van strijkers. ‘Ik denk dat die dag iets met mij gedaan heeft.’ Ook de strijkersarrangementen van de jonge David Bowie, ‘toen hij nog een soort chansonnier was’, gaven Alex grote inspiratie.

‘Strijkers vormen de rode draad in onze carrière. Vrijwel al onze nummers in die twintig jaar hebben één ding gemeen, er zijn strijkers.’ Luister maar naar hun hits: van Mad About You en Eden in hun beginjaren tot The Night Before en Anger Never Dies recent en Badaboum in 2016. Live speelt Hooverphonic dan ook niet voor niets met zeventien man. Een basic pop band, twee zangeressen en een zanger én als icing on the cake maar liefst tien strijkers. Alex: ‘Tien strijkers op het podium, dat doet iets met een mens, dat is emotioneel. Strijkers, een mens krijgt daar rap kippenvel van.’ Van de tien liedjes op In Wonderland zijn er negen met strijkers.

Cela fait vingt ans qu’au travers huit albums aux couleurs chaque fois différentes, Hooverphonic nous surprend et nous séduit. Les tournées européennes ont beau se succéder, le groupe Belge fondé en 1995 par Alex Callier (basse, programmations et production) et Raymond Geerts (guitares), reste le secret le mieux gardé de Belgique… où il reste une des formations les plus populaires. Avec ce neuvième disque, In Wonderland, à paraître le 18 mars, Hooverphonic innove une fois de plus.

Suite au départ de la chanteuse Geike Arnaert qui, durant dix ans (de 1998 à 2008), a personnifié le groupe au travers de tubes internationaux comme « Mad About You » ou « The World Is Mine », le duo s’est séparé de Noémie Wolfs qui lui a succédé (2010-2015). Plutôt de se mettre en quête d’une sixième chanteuse (en vingt ans !), Hooverphonic, à l’instar d’un Massive Attack avec qui il a tourné, en Allemagne et en Scandinavie, en 1998 en première partie du Mezzanine Tour, a choisi la liberté du collectif.

« Cela fait longtemps qu’on avait des morceaux à plusieurs voix pour lesquels on ne trouvait pas de place dans nos albums », reconnaît Alex Callier. L’occasion est trop belle. L’idée se précise : chaque chanteur et chanteuse héritera de deux chansons, une percutante, radio friendly, et une autre plus expérimentale. « Comme dans les années 60, avec une face A et une face B : les dix chansons du disque seront donc cinq 45-tours très éclectiques. » Et pour la cohérence de l’ensemble, on retrouve ces cordes, ce son très glamour et cinématographique d’ Hooverphonic.

Le casting retenu est très international : Emilie Satt (cfr. Madame Monsieur, Oxmo Puccino, Benjamin Siksou…) est Française. Christa Jérôme (Marc Moulin, Starflam) est Belge, Tjeerd Bomhof (aka Dazzled Kid) est Hollandais. 
Janie Price (aka BIRD), Neil Thomas et Felix Howard sont Anglais.

Le premier titre révélé est le single « Badaboum » chanté, en français et en anglais, par Emilie Satt et Neil Thomas. Une chanson enivrante qui ouvre encore un peu plus le spectre musical d’ Hooverphonic. Sa face B, « Cocaine Kids » est nettement plus hard et psychédélique. Hooverphonic n’a peur de rien.

«  In Wonderland » et « Deep Forest » rappellent à leur façon le trip-hop de Portishead, juste retour des choses pour un groupe né en pleine vague trip-hop qui a toujours apprécié les voix suaves, à la personnalité forte.

En 2016, en tournée, deux chanteuses et un chanteur seront rejoints par une section à cordes. Au total, 17 musiciens puiseront dans ce disque très varié et dans le vaste répertoire d’un groupe qui ne cesse de se remettre en question, d’avancer à coups d’expérimentations qui n’oublient jamais le rôle central joué par la mélodie. Chaque chanson d’Hooverphonic est un petit film. Et ça ne date pas d’aujourd’hui puisque le premier single, « 2Wicky », en 1996, servit le film Beauté volée (Stealing Beauty) de Bernardo Bertolucci. De nombreuses marques choisissent des chansons d’ Hooverphonic pour leurs spots publicitaires. En 1997 et en 2000, le groupe assure une vaste tournée américaine. En 2000, l’album The Magnificent Tree autant que leur performance à la cérémonie d’ouverture de l’Euro 2000, devant un milliard de téléspectateurs, leur permet de conforter leur succès un peu partout.

En 2002, l’album-concept Hooverphonic Presents Jackie Cane est librement inspiré de L’Histoire de Melody Nelson de Serge Gainsbourg, un des disques favoris d’Alex Callier. Que ce soit en version acoustique ou avec un orchestre symphonique, Hooverphonic ne cesse de se réinventer, cherchant chaque fois une nouvelle thématique pour élargir ses horizons tout en imposant son style.

Avec In Wonderland, conçu comme une compilation de dix inédits aux humeurs variées, Hooverphonic renoue avec l’éclectisme et la variété de tons des 45-tours, du temps où l’album n’était pas encore roi. Alex Callier : « C’est fini le temps où il fallait choisir son camp. Tu peux aller à un concert punk puis à une soirée dance. Pareil pour les vêtements. Aujourd’hui, à l’heure d’ iTunes et de Deezer ou Spotify, les chansons, les singles, ont plus d’importance que l’album. Plus qu’avant encore les gens aiment les playlists et les compilations. »

Bienvenue dans le monde coloré d’ Hooverphonic, le groupe qui peint un arc-en-ciel dans notre nouvelle galaxie musicale, avec ses sonorités western, ses envolées de violons, ses voix émouvantes, ses rythmes trépidants, ses mélodies ensorcelantes...

Hooverphonic, aujourd’hui, c’est tout cela à la fois.

Bookings, Info & Management: Ann Bosmans
Label & Press: Karsten Biesemans

Subscribe to our newsletter